تو همون شمال معروف رفتم تو فکر یه نقشه که متلک پرونی بردیا (پسرداییم) رو تلافی کنم تا اینکه به نظرم اومد بهترین زمان برای اجرای نقشم زمانی بود که بردیا خواب بود منم  شبش ساعت گوشیمو کوک کردم رو ۶ صبح وقتی گوشیم زنگ زد پاشدم  رفتم بالا سر بردیا یه پارچ اب یخ ریختم روش بیچاره به حالت سکته از خواب پرید فقط زل زده بود به صورتم نفس نفس میزد منم عین این روانیا هرهر میخندیدم اون بیچارم فقط زل زده بود به من.فقط یه ناله ازش دراومد که بهم گفت روانی چرا منم گفتم تا تو باشی منو مسخره نکنی و اومدم از اتاق بیرون و تا قبل از اینکه برقیه بیدارشن اثار جرمو از بین بردم و خوابیدم ..

طرفای ساعت ۹ پاشدم ورفتم تو حیاط دیدم دیدم همه جمعن دارن صبحونه میخورن  بردیام لباساشو عوض کرده بود داشت صبحونه کوفت میکرد تا چشمش خورد به من رنگش پرید نشستم پیشش خودشو جمع و جور کرد اروم بهش گفتم کاریت ندارم اونم گفت امیدوارم  بعد صبحونه حس کردم هنوز حرصم نسبت به بردیا کامل تخلیه نشده واسه همین یه سطل پر اب کردم پشت در منتظر موندم تا بیاد تو حیاط اخه بردیا از لباس خیس متنفره از سوراخ کوچیکی که بغل در واسه خودم کندم نگا کردم دیدم داره میاد منم اماده شدم و همین که در باز شد سطل ابو خالی کردم که.... یعنی خشکم زد جای بردیا رامین شوهرخواهرم بود بیچاره سوئیشرت بردیا رو پوشیده بود بنده خدا رامین شوکه شده بود منم خودم کپ کرده بودم فقط اروم گفتم اقا رامین شرمنده فکر کردم بردیا داره میاد اون بیچارم فقط میخندید همون لحظه بابام اومد تو حیاط و یه نگاه به سطل تو دست من یه نگاه به سر و وضع رامین کرد پرسید چه خبره گفتم فکر کردم بردیاس و... بابامم عصبانی گفت ادم شو چقد شری خانوم باش و از این حرفا از صدای بابام همه اومدن تو حیاط و نامردا هرهر میخندیدن بابامم با قاطعیت گفت سپیده میری تو اتاق تا شب حق نداری بیای بیرون گفتم بابا گفت مرض منم گفتم هرچی شما بگی...هرچی رامین گفت بابا عیب نداره چیزی نیست کوتاه نیومد که نیومد قیافه من دیدنی بود  سطلو گذاشتم کنار در عین بچه های مظلوم رفتم تو اتاق مرغ بابامم یه پا داشت تا شب نذاشت بیام بیرون که ادم شم ولی خوبیش این بود که بچه های فامیل همه اومدن تو اتاق پیش من بیشتر از همیشم بهم خوش گذشت و بیشتراتیش سوزوندم .... بابامم به خیال خودش فکر کرد ادم شدم

ایشالا حالیده باشین